De pseudo eindheffing is een extra loonbelasting die jij als werkgever betaalt. Vanaf 1 januari 2027 betaal je jaarlijks 12 procent over de catalogusprijs van elke nieuwe fossiele of hybride personenauto die je aan een werknemer ter beschikking stelt voor privégebruik. Deze heffing komt boven op de bijtelling die je werknemer zelf betaalt en staat daar los van.

De maatregel gaat in op 1 januari 2027. Vanaf die datum betaal je als werkgever een extra belasting van 12 procent over de cataloguswaarde van brandstofauto’s en hybride auto’s die jij voor privégebruik ter beschikking stelt. De regeling maakt onderdeel uit van het Belastingplan 2026 en wordt definitief nadat de Tweede en Eerste Kamer deze hebben aangenomen.

Als je een werkgever bent die een fossiele of deels fossiele personenauto aan een werknemer geeft voor privéritten inclusief woon-werkverkeer, dan geldt de heffing voor jouw. Voor zelfstandigen met een eenmanszaak geldt deze heffing niet.

De pseudo-eindheffing geldt voor nieuwe fossiele personenauto’s en hybride voertuigen die vanaf 1 januari 2027 voor privégebruik worden geleverd. Volledig elektrische auto’s en voertuigen die uitsluitend zakelijk worden gebruikt vallen buiten de heffing. Ook bestelauto’s zijn niet onder deze regeling geplaatst.

Voor de pseudo-eindheffing geldt dat woon-werkverkeer altijd wordt aangemerkt als privégebruik. Dit wijkt af van de systematiek van de bijtelling voor de werknemer. Een rittenregistratie met minder dan 500 privékilometers heeft geen invloed op de pseudo-eindheffing wanneer de auto wordt gebruikt voor woon-werkverkeer. De pseudo-eindheffing kan alleen achterwege blijven wanneer een auto aantoonbaar uitsluitend zakelijk wordt gebruikt en niet wordt ingezet voor privéritten waaronder woon-werkverkeer.

Ja. Als je een fossiele personenauto huurt en die auto wordt voor privéritten gebruikt, dan betaalt je pseudo-eindheffing per volledige kalendermaand dat de auto is verstrekt, ongeacht het aantal dagen dat de auto daadwerkelijk gebruikt is.

Je mag deze extra belasting niet aan de werknemer doorberekenen. De wetgeving verbiedt het om de extra kosten direct of indirect te verhalen op de werknemer.

Brandstofauto’s die jij vóór 1 januari 2027 ter beschikking stelt vallen onder een overgangsregeling tot 17 september 2030. In deze periode hoeft je geen pseudo-eindheffing te betalen voor deze voertuigen. Wisselt de werknemer van werkgever dan vervalt het recht op deze overgangsregeling. Wisselen binnen dezelfde werkgever blijft onder de regeling vallen.

Als een leasecontract dat vóór 2027 is afgesloten doorloopt na 17 september 2030, dan moet je vanaf die datum pseudo-eindheffing betalen tot de einddatum van het leasecontract.

Voor de pseudo-eindheffing geldt dat woon-werkverkeer altijd wordt aangemerkt als privégebruik. Dit wijkt af van de systematiek van de bijtelling voor de werknemer. Een rittenregistratie met minder dan 500 privékilometers heeft geen invloed op de pseudo-eindheffing wanneer de auto wordt gebruikt voor woon-werkverkeer. De pseudo-eindheffing kan alleen achterwege blijven wanneer een auto aantoonbaar uitsluitend zakelijk wordt gebruikt en niet wordt ingezet voor privéritten waaronder woon-werkverkeer.

Er is geen speciale vrijstelling of compensatie voor kleine werkgevers opgenomen in deze regeling.

Nee, de leeftijd van de auto speelt geen rol bij de toepassing van de pseudo-eindheffing. Doorslaggevend is het moment waarop de auto ter beschikking wordt gesteld aan een werknemer. Auto’s die vanaf 1 januari 2027 nieuw beschikbaar worden gesteld, kunnen onder de regeling vallen, ongeacht het bouwjaar of het feit dat het om een gebruikte auto gaat. Voor auto’s die al vóór 1 januari 2027 bij dezelfde werkgever in gebruik waren, geldt de overgangsregeling tot uiterlijk 18 september 2030.

Bij een mobiliteitsbudget kijkt de Belastingdienst naar de feitelijke inrichting en de factuurstroom. Wanneer de werkgever een personenauto met CO₂ uitstoot faciliteert, betaalt en deze aan de werknemer ter beschikking stelt voor privégebruik, kan de pseudo-eindheffing van toepassing zijn. Dit geldt ook als de auto wordt ingezet binnen een mobiliteitsbudget. Niet het label mobiliteitsbudget, maar de daadwerkelijke terbeschikkingstelling en administratieve afhandeling bepalen of de heffing verschuldigd is.